Απόδοσις της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
23 Αυγούστου 

«Απόδοσις» στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει την ολοκλήρωση μιας μεγάλης χριστιανικής εορτής που ξεκίνησε πριν από οκτώ ημέρες. Είναι συνήθεια που παρέλαβαν οι Χριστιανοί από τους Ιουδαίους.

Η «ἀπόδοσις» είναι η τελευταία ημέρα του λειτουργικού εορτασμού μιας μεγάλης εορτής. Η Εκκλησία, αφού επί ημέρες μας εισήγαγε στο μυστήριο της εορτής, την ολοκληρώνει λειτουργικά, επαναφέροντας την εορταστική μνήμη με ιδιαίτερη λαμπρότητα.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν παρουσιάζεται στην Εκκλησία ως ένα απλό τέλος της επίγειας ζωής. Η παράδοση της Εκκλησίας βλέπει στην Κοίμησή της το πέρασμα προς τη ζωή κοντά στον Υιό και Θεό της.
Η ίδια η υμνολογία χαρακτηρίζει την Παναγία «Μητέρα τῆς Ζωῆς», ενώ η εορτή συνδέεται βαθιά με το αναστάσιμο μήνυμα του  Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Η εικόνα της Κοιμήσεως το εκφράζει θαυμάσια: στο κέντρο βρίσκεται η κεκοιμημένη Θεοτόκος, ενώ ο Χριστός κρατά την ψυχή της, φανερώνοντας ότι ο θάνατος, μέσα στον Χριστό, δεν είναι οριστική απώλεια αλλά πέρασμα προς την αιώνια ζωή. 

Η Ἀπόδοσις μάς καλεί να μη μείνει η εορτή μόνο σε μια εξωτερική πανήγυρη. Το παράδειγμα της Παναγίας μάς δείχνει την οδό της υπακοής, της καθαρότητας, της ταπεινώσεως και της ολοκληρωτικής εμπιστοσύνης στον Θεό.

Αυτό είναι και το ουσιαστικό νόημα της τιμής προς την Θεοτόκο: όχι απλώς να την επαινούμε, αλλά να μιμούμαστε την υπακοή της στο θέλημα του Θεού.

«Ὑπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.»

Ο Θεός, διά πρεσβειών της Παναγίας, να χαρίζει σε όλους μας μετάνοια, ειρήνη και ζωντανή ελπίδα στην Ανάσταση. 

Ο λαός δίνει άλλο τόνο στη γιορτή και την αποκαλεί τα «Εννιάμερα της Παναγίας». Τη σκέφτεται σαν μνημόσυνο προς τη Μητέρα του Θεού, όπως πράττει, άλλωστε, και για τους δικούς του ανθρώπους.

Το βαθύτερο μήνυμα της εικόνας:

Ο θάνατος δεν έχει την τελευταία λέξη. Ο Χριστός έχει την τελευταία λέξη.

Γι' αυτό η Εκκλησία ψάλλει στην εορτή:

«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας,
ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…»

Η Παναγία κοιμάται, αλλά δεν εγκαταλείπει τον κόσμο.

 εικόνα της Κοιμήσεως δεν μας καλεί απλώς να θαυμάσουμε την Παναγία. Μας βάζει μπροστά στο δικό μας τέλος.

Μας ρωτά:

Όταν έρθει η ώρα της εξόδου μου, σε ποια χέρια θα παραδώσω την ψυχή μου;

Η εικόνα απαντά χωρίς λόγια:

Στα χέρια του Χριστού.

Γι' αυτό η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι συγχρόνως εικόνα θανάτου και εικόνα ελπίδας. Η Παναγία γίνεται για τον πιστό μία μαρτυρία ότι η ζωή του ανθρώπου δεν ολοκληρώνεται στον τάφο, αλλά έχει προορισμό την κοινωνία με τον Θεό.

Και εδώ συναντάται θαυμάσια με το Ευαγγέλιο  «μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν». Η Παναγία είναι εκείνη που άκουσε, δέχθηκε και φύλαξε τον λόγο του Θεού σε όλη την ύπαρξή της.

Γι' αυτό η Κοίμησή της δεν είναι απλώς το τέλος μιας ζωής. Είναι η φανέρωση του καρπού μιας ζωής ολοκληρωτικά δοσμένης στον Θεό.

Η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι μία από τις βαθύτερα θεολογικές παραστάσεις της Ορθόδοξης αγιογραφίας. Δεν παρουσιάζει απλώς τον θάνατο της Παναγίας, αλλά τον θάνατο ως Κοίμηση και πέρασμα προς τη ζωή. Η Αποστολική Διακονία επισημαίνει ότι η εικόνα είναι πολυπρόσωπη, αλλά δύο πρόσωπα κυριαρχούν: ο Χριστός και η Παναγία.

1. Η Παναγία πάνω στην κλίνη

Στο πρώτο επίπεδο βρίσκεται η Θεοτόκος, ξαπλωμένη στη νεκρική κλίνη, με τα χέρια σταυρωμένα.

Το σώμα της είναι πραγματικά νεκρό. Η Εκκλησία όμως δεν ονομάζει το γεγονός απλώς «θάνατο», αλλά Κοίμηση. Η λέξη φανερώνει ότι ο θάνατος της Θεοτόκου δεν αντιμετωπίζεται ως τελική καταστροφή, αλλά μέσα στο φως της Αναστάσεως του Χριστού.

Γι' αυτό και η εικόνα δεν είναι εικόνα απελπισίας. Υπάρχει πένθος, αλλά όχι απόγνωση.

2. Ο Χριστός στο κέντρο

Το βλέμμα μας οδηγείται αμέσως στον Χριστό, ο οποίος στέκεται πίσω από την κλίνη.

Αυτό είναι το θεολογικό κέντρο της εικόνας.

Ο Χριστός κρατά στην αγκαλιά Του μία μικρή, λευκοντυμένη μορφή, σαν βρέφος. Αυτή συμβολίζει την ψυχή της Παναγίας.

Εδώ βρίσκεται μία συγκλονιστική αντιστροφή:

Η Παναγία κάποτε κράτησε στην αγκαλιά της τον Χριστό ως βρέφος· τώρα ο Χριστός κρατά στην αγκαλιά Του την ψυχή της Μητέρας Του.

Ο Δημιουργός υποδέχεται εκείνη που Τον γέννησε κατά σάρκα.

Η εικόνα, επομένως, ομολογεί ότι ο Χριστός είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου.

3. Η σχέση της Κοιμήσεως με την Ενανθρώπηση

Εδώ βρίσκεται και ένα βαθύτερο μυστήριο.

Η Θεοτόκος ονομάζεται Θεοτόκος επειδή γέννησε κατά σάρκα τον Υιό και Λόγο του Θεού. Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος ομολογεί την Παναγία ως «κυρίως και αληθῶς Θεοτόκον», επειδή γέννησε σαρκικά τον ένα της Αγίας Τριάδος, τον Χριστό.

Έτσι η Κοίμηση δεν είναι ένα απομονωμένο γεγονός. Είναι συνέχεια ολόκληρου του μυστηρίου της Ενανθρωπήσεως, του Σταυρού και της Αναστάσεως.

4. Οι Απόστολοι

Γύρω από την κλίνη βρίσκονται οι Απόστολοι.

Η παρουσία τους εκφράζει την ενότητα της Εκκλησίας γύρω από τη Θεοτόκο. Δεν είναι απλώς πρόσωπα που παρακολουθούν ένα οικογενειακό πένθος. Η σκηνή αποκτά εκκλησιαστικό χαρακτήρα.

Σε ορισμένες εικόνες διακρίνουμε διαφορετικές στάσεις: άλλος σκύβει με συγκίνηση, άλλος προσεύχεται, άλλος θυμιατίζει. Η Αποστολική Διακονία σημειώνει χαρακτηριστικά την απόδοση της οδύνης των Αποστόλων σε συγκεκριμένες παραστάσεις, όπως του Πέτρου και του Ιωάννη.

Αυτό μας διδάσκει ότι η Εκκλησία δεν αρνείται το ανθρώπινο πένθος. Το πένθος όμως βρίσκεται μέσα στην ελπίδα της Αναστάσεως.

5. Οι Άγγελοι

Πάνω από τη σκηνή βλέπουμε αγγελικές δυνάμεις.

Ο ουρανός και η γη συναντώνται γύρω από την κλίνη της Θεοτόκου.

Η Κοίμηση παρουσιάζεται έτσι ως γεγονός που αφορά ολόκληρη την κτίση. Δεν είναι απλώς ένα ανθρώπινο τέλος. Η δημιουργία υποδέχεται εκείνη που έγινε «Θεοτόκος» και η οποία, κατά την ορθόδοξη θεολογία, φανερώνει τον προορισμό του ανθρώπου: την κοινωνία με τον Θεό. Η Αποστολική Διακονία συνδέει χαρακτηριστικά την τιμή της Θεοτόκου με την πραγματοποίηση του σκοπού της ανθρώπινης υπάρξεως, δηλαδή την ένωση με τον Θεό.

6. Το κερί μπροστά στην κλίνη

Σε πολλές παραστάσεις υπάρχει μπροστά από την κλίνη ένα αναμμένο κερί.

Το κερί είναι ιδιαίτερα εύγλωττο: μέσα στη σκηνή του θανάτου υπάρχει φως.

Δεν βλέπουμε το σκοτάδι του Άδη να έχει τον τελευταίο λόγο. Το φως του Χριστού περιβάλλει το γεγονός.

7. Τα κτήρια στο βάθος

Τα κτήρια δεξιά και αριστερά δεν λειτουργούν σαν απλό φυσιοκρατικό σκηνικό. Η αγιογραφία δεν προσπαθεί να μας δώσει φωτογραφική αναπαράσταση ενός τόπου.

Ολόκληρη η σύνθεση λειτουργεί θεολογικά: η επίγεια πραγματικότητα και η ουράνια πραγματικότητα συνυπάρχουν στην ίδια παράσταση.

Γι' αυτό ο Χριστός βρίσκεται μέσα στη σύνθεση με τρόπο που υπερβαίνει τον απλό φυσικό χώρο.

8. Η μεγάλη αντίθεση της εικόνας

Υπάρχει μία εκπληκτική αντίθεση:

κάτω: η νεκρή Θεοτόκος.

επάνω και στο κέντρο: ο Χριστός, η ζωή.

Και ανάμεσά τους:

η ψυχή της Παναγίας στα χέρια του Χριστού.

H ανάγκη της ακρόασης του λόγου του Θεού και η ανάγκη να τον φυλάσσουμε και να τον κάνουμε ζωή.

1. «Μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά»

Ο Χριστός δεν επιπλήττει τη Μάρθα επειδή διακονούσε. Η διακονία της ήταν καρπός αγάπης και φιλοξενίας. Το πρόβλημα ήταν ότι η πολλή μέριμνα την έκανε να χάσει το κέντρο: τον ίδιο τον Χριστό.

Η φράση «ἑνὸς δέ ἐστι χρεία» μας καλεί να αναζητήσουμε το ένα αναγκαίο, δηλαδή τη σχέση και την κοινωνία με τον Κύριο. Ο άνθρωπος μπορεί να γεμίσει τη ζωή του με πολλές καλές δραστηριότητες και, παρ' όλα αυτά, να χάσει την εσωτερική του ειρήνη και την αναφορά του στον Θεό.

Η Μαρία «παρακαθίσασα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ». Πρώτα ακούει. Δεν ενεργεί από απλή εξωτερική δραστηριότητα, αλλά στέκεται ενώπιον του Κυρίου και δέχεται τον λόγο Του.

2. «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν»

Εδώ ο Χριστός συμπληρώνει το προηγούμενο χωρίο. Δεν αρκεί να ακούμε τον λόγο του Θεού. Χρειάζεται να τον φυλάσσουμε, δηλαδή να τον κρατούμε στην καρδιά και να τον εφαρμόζουμε στη ζωή.

Γι' αυτό η πνευματική ζωή δεν είναι ούτε απλή δράση ούτε απλή γνώση. Είναι:

ἀκρόαση → φύλαξη → πράξη.

3. Η Μάρθα και η Μαρία μέσα στη δική μας ζωή

Οι δύο αδελφές μπορούν να μας θυμίζουν δύο διαστάσεις που πρέπει να συνυπάρχουν.

Η Μάρθα μάς θυμίζει τη διακονία, την ευθύνη, την προσφορά.

Η Μαρία μάς θυμίζει την ακρόαση, την προσευχή, τη σιωπή ενώπιον του Θεού.

Ο Χριστός δεν λέει ότι η διακονία είναι κακή. Δείχνει ότι η διακονία χωρίς τον Χριστό μπορεί να μετατραπεί σε μέριμνα, ταραχή και παράπονο. Αντίθετα, η αληθινή διακονία πρέπει να πηγάζει από την παραμονή κοντά Του.

 δεν αρκεί να διαβάσουμε πολλά· χρειάζεται να αφήσουμε έστω έναν λόγο του Χριστού να κατέβει στην καρδιά και να γίνει πράξη.

Η «ἀγαθὴ μερίδα» δεν είναι μια ζωή απαλλαγμένη από ευθύνες. Είναι το να μην επιτρέψουμε στις ευθύνες να μας απομακρύνουν από Εκείνον που είναι η πηγή της ζωής.

Πως να πλησιάσουν τα παιδιά τη Θεία Κοινωνία με αγάπη και χωρίς φόβο......

Χρειάζεται ήρεμη προετοιμασία, καλό παράδειγμα από τους γονείς και αποφυγή της πίεσης. 
 Δώστε τους χρόνο, εξηγήστε τους τη διαδικασία με απλά λόγια και συζητήστε με τον πνευματικό σας για τυχόν απορίες.

Τρόποι προσέγγισης

Εξηγήστε με απλά λόγια τι είναι η Θεία Κοινωνία

• Μιλήστε για τον Χριστό: Εξηγήστε τους ότι με τη Θεία Κοινωνία παίρνουμε μέσα μας τον Χριστό για να μας δώσει φως, αγάπη και δύναμη.
• Χρησιμοποιήστε παραδείγματα: Πείτε τους ότι όπως το σώμα χρειάζεται φαγητό για να μεγαλώσει, έτσι και η ψυχή χρειάζεται τη Θεία Κοινωνία.
• Διαβάστε παιδικές ιστορίες: Επιλέξτε εικονογραφημένα χριστιανικά βιβλία που εξηγούν τη Θεία Λειτουργία με τρόπο ελκυστικό για την ηλικία τους.

Δημιουργήστε θετικά συναισθήματα και ρουτίνα

• Συστηματικός εκκλησιασμός: Μην πηγαίνετε στην εκκλησία μόνο τη στιγμή της Κοινωνίας. Φτάστε λίγο νωρίτερα (π.χ. στην Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία) ώστε το παιδί να εγκλιματιστεί στον χώρο

• Ημέρα γιορτής: Καθιερώστε μια όμορφη οικογενειακή συνήθεια μετά την εκκλησία, όπως μια βόλτα ή ένα αγαπημένο γλυκό, ώστε η ημέρα να συνδεθεί με ευχάριστες αναμνήσεις.
• Κοινωνικότητα: Αν υπάρχουν άλλα παιδιά στην ενορία που κοινωνούν, η εικόνα των συνομηλίκων θα λειτουργήσει ως θετικό πρότυπο.

• Κοινωνήστε μαζί τους: Τα παιδιά αντιγράφουν τους γονείς. Αν βλέπουν εσάς να προετοιμάζεστε και να κοινωνείτε με ευλάβεια, θα θελήσουν φυσικά να σας μιμηθούν.

• Καλλιεργήστε την προσευχή: Κάντε μια σύντομη, κοινή προσευχή στο σπίτι (π.χ. πριν το φαγητό ή το βράδυ) για να γίνει ο Θεός μέρος της καθημερινότητάς τους.

• Απλή εξήγηση: Μιλήστε τους για τη Θεία Κοινωνία σαν μια μεγάλη αγκαλιά και ευλογία από τον Χριστό, αποφεύγοντας τιμωρητικά λόγια ή φόβους.

• Χωρίς πίεση: Μην τα πιέζετε με το ζόρι αν φοβούνται ή αντιδρούν, καθώς η βία ή ο εξαναγκασμός φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.
• Συνεργασία με τον ιερέα: Μιλήστε στον εφημέριο της ενορίας σας. Εκείνος μπορεί να τα προσεγγίσει με γλυκό τρόπο την ώρα του μυστηρίου.
• Κατάλληλη προετοιμασία: Προσαρμόστε τη νηστεία ανάλογα με την ηλικία τους και συζητήστε με τον πνευματικό σας για το πότε είναι έτοιμα να ξεκινήσουν και την εξομολόγηση, αν πρόκειται για μεγαλύτερα παιδιά.

Σεβαστείτε τον ρυθμό του παιδιού (Χωρίς βία)

• Όχι στον εξαναγκασμό: Αν το παιδί αρνείται πεισματικά, μην το πιέσετε με φωνές ή απειλές μπροστά στο Άγιο Ποτήριο. Αυτό θα του προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα για το μυστήριο.
• Πρακτική εξάσκηση: Αν το παιδί φοβάται τη λαβίδα (το κουταλάκι), κάντε μια μικρή "δοκιμή" στο σπίτι με ένα κανονικό κουταλάκι, δείχνοντάς του πώς να ανοίγει το στόμα του και να μένει ακίνητο.

Διαχειριστείτε έξυπνα τον χρόνο
Κρατήστε τα απασχολημένα με "εκκλησιαστικό" τρόπο

• Μην πηγαίνετε από την αρχή: Η Θεία Λειτουργία κρατάει περίπου 1,5 με 2 ώρες. Για ένα παιδί, αυτός ο χρόνος είναι τεράστιος. Φτάστε στην εκκλησία προς το τέλος, λίγο πριν το "Μετά φόβου Θεού" (περίπου την ώρα του Κοινωνικού), ώστε να περιμένουν μόνο λίγα λεπτά.

• Αποφύγετε την κούραση και την πείνα: Τα παιδιά γκρινιάζουν κυρίως όταν νυστάζουν ή πεινάνε. Αν είναι πολύ μικρά, βεβαιωθείτε ότι έχουν κοιμηθεί καλά.Ανάθεση καθηκόντων: Δώστε τους έναν ρόλο για να νιώσουν σημαντικά. Αφήστε τα να κρατήσουν τα κεριά, να τα ανάψουν μόνα τους, ή να ρίξουν τα χρήματα στο παγκάρι.

• Εξερεύνηση του ναού: Αν αρχίσουν να γκρινιάζουν, πάρτε τα διακριτικά από το χέρι και πηγαίνετε να δείτε τις εικόνες. Πείτε τους χαμηλόφωνα μια μικρή ιστορία για τον Άγιο που απεικονίζεται (π.χ. "Να ο Άγιος Γεώργιος με το άλογο").
• Ήσυχα αντικείμενα: Έχετε μαζί σας ένα παιδικό θρησκευτικό βιβλίο με μεγάλες εικόνες για να το ξεφυλλίζουν την ώρα που περιμένετε.

• Αποφύγετε τις συνεχείς παρατηρήσεις: Φράσεις όπως "μη μιλάς", "κάτσε καλά", "μην κουνιέσαι" αυξάνουν το πείσμα και την αρνητικότητα.
• Επιβραβεύστε την προσπάθεια: Ακόμα κι αν κάθισαν ήσυχα μόνο για 5 λεπτά, πείτε τους μετά: "Μπράβο, ήσουν πολύ ευγενικός/ή σήμερα στην εκκλησία, ο Χριστούλης χάρηκε πολύ".

                                       Με πατρική αγάπη & Ευλογίες 

 
🔔Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα 4:9-16

Θεωρείς τον εαυτό σου καλό Χριστιανό ;
Η δύναμη του Χριστιανού δεν φαίνεται όταν όλοι τον επαινούν, αλλά ...

όταν μέσα στην αδικία κατορθώνει, με τη χάρη του Θεού, να μη χάσει την αγάπη του.

📌Όταν με προσβάλλουν, ανταποδίδω ή ευλογώ;

📌 Όταν αδικηθώ, ζητώ εκδίκηση ή παραδίδω την κρίση στον Θεό;

📌 Όταν με διορθώνουν, ταπεινώνομαι ή αμύνομαι αμέσως;

📌 Η πίστη μου φαίνεται μόνο στα λόγια ή και στον τρόπο που υπομένω, συγχωρώ και αγαπώ;

Ο κόσμος λέει:
«Απάντησε. Μην αφήσεις κανέναν να σε μειώσει. Πάρε το αίμα σου πίσω.»

Το Ευαγγέλιο λέει:
«Συγχώρησε. Προσευχήσου. Ευλόγησε. Μην ανταποδώσεις το κακό με κακό.»

Αυτό στα μάτια του κόσμου μπορεί να φαίνεται «μωρία». Στον Χριστό όμως γίνεται δύναμη πνευματική.

Ο Παύλος αντιπαραθέτει δύο τρόπους ζωής:

«Ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ».

Δεν σημαίνει ότι ο Χριστιανός πρέπει να είναι πραγματικά άφρων. Σημαίνει ότι η σοφία του Ευαγγελίου συχνά φαίνεται ως "μωρία" στα μάτια του κόσμου.

Ο Απόστολος δεν καυχάται για τη δόξα του. Αντίθετα, παρουσιάζει τον εαυτό του ως ασθενή, περιφρονημένο, διωκόμενο και ταλαιπωρημένο. Αυτό συνδέεται άμεσα με το προηγούμενο κεφάλαιο, όπου ο Παύλος λέει ότι το κήρυγμά του δεν στηρίχθηκε σε ανθρώπινη σοφία, αλλά «ἐν δυνάμει Θεοῦ».

Η αληθινή πνευματική δύναμη, λοιπόν, δεν ταυτίζεται με την εξωτερική επιτυχία, την αναγνώριση ή την κοινωνική ισχύ.

 ένα από τα βαθύτερα σημεία του αποσπάσματος:

«Λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν».

Ο Παύλος δεν απαντά στην κακία με κακία. Αυτό είναι η εφαρμογή της εντολής του Χριστού:

 📌«Εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, εὐεργετεῖτε τοὺς μισοῦντας ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς» Ματθ. 5,44).

Πρόκειται για σταυρικό ήθος. Ο άνθρωπος του Θεού δεν προσπαθεί να νικήσει τον άλλον με την ανταπόδοση, αλλά νικά το κακό με την αγάπη και την υπομονή. Αυτό όμως δεν σημαίνει παθητικότητα απέναντι στην αδικία. Σημαίνει ότι, ακόμη και όταν χρειάζεται να προστατευθεί κανείς ή να μιλήσει με αλήθεια, δεν αφήνει την καρδιά του να γίνει όργανο μίσους και εκδίκησης.

Ο Παύλος θα μπορούσε να ελέγξει αυστηρά τους Κορινθίους. Όμως λέει:

«Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς... ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ».

Η χριστιανική νουθεσία δεν είναι εξευτελισμός.

Ο σκοπός του ελέγχου δεν είναι να συντρίψει τον άνθρωπο, αλλά να τον οδηγήσει στη μετάνοια και στη σωτηρία. Η αλήθεια χωρίς αγάπη μπορεί να γίνει σκληρότητα· η αγάπη χωρίς αλήθεια μπορεί να γίνει ανοχή της πλάνης. Ο Παύλος συνδυάζει και τα δύο.

Ο Παύλος χρησιμοποιεί την εικόνα της πνευματικής πατρότητας:

«Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ' οὐ πολλοὺς πατέρας».

Η πνευματική σχέση δεν είναι απλώς μετάδοση πληροφοριών. Ο Απόστολος λέει ότι μέσω του Ευαγγελίου γέννησε πνευματικά τους Κορινθίους εν Χριστώ.

Γι' αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει την πνευματική πατρότητα ως σχέση ευθύνης, αγάπης, προσευχής και καθοδήγησης — όχι ως εξουσιαστική σχέση.

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε».

Ο Παύλος δεν λέει: «θαυμάστε με». Λέει ουσιαστικά: δείτε τη ζωή μου και ακολουθήστε την πορεία μου προς τον Χριστό.

Και αλλού ξεκαθαρίζει ακόμη περισσότερο:

«Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς κἀγὼ Χριστοῦ»
(Α΄ Κορ. 11,1).

Άρα ο Απόστολος δεν ζητά να γίνει ο ίδιος το κέντρο. Το πρότυπο είναι ο Χριστός. Η αποστολική ζωή έχει αξία επειδή μαρτυρεί τον Χριστό. 

ΚΥΡΙΑΚῌ ΕΝΑΤΗ 2/8/2026
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον 14, 22–34

Η ευαγγελική περικοπή παρουσιάζει τον Κύριό μας να βαδίζει πάνω στα κύματα και να σώζει τον Απόστολο Πέτρο, όταν εκείνος αρχίζει να βυθίζεται.

Ο Κύριος, αφού απέλυσε τα πλήθη, ανεβαίνει μόνος στο όρος για να προσευχηθεί. Η προσευχή προηγείται κάθε έργου και αποτελεί υπόδειγμα για κάθε πιστό….δηλ. διδάσκει τη σημασία της κοινωνίας με τον Πατέρα.

Το πλοίο που δοκιμάζεται από τα κύματα έχει ερμηνευθεί από τους Πατέρες ως εικόνα της Εκκλησίας αλλά και της ψυχής του ανθρώπου, η οποία συχνά δοκιμάζεται από θλίψεις, φόβους και πειρασμούς.

Όταν οι μαθητές βλέπουν τον Χριστό να περπατά στη θάλασσα, τρομάζουν. Εκείνος όμως τους λέγει:

«Θαρσεῖτε, ἐγώεἰμι·μὴφοβεῖσθε.» (Ματθ. 14, 27)

Αυτά τα λόγια αποτελούν διαρκή παρηγοριά για κάθε χριστιανό. Ο φόβος υποχωρεί όταν αναγνωρίζουμε την παρουσία του Χριστού.

Ο Απόστολος Πέτρος, με πίστη, ζητεί να βαδίσει και εκείνος πάνω στα νερά. Όσο έχει στραμμένο το βλέμμα του στον Χριστό, προχωρεί. Όταν όμως βλέπει τη δύναμη του ανέμου, κυριεύεται από φόβο και αρχίζει να βυθίζεται.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Κύριος επέτρεψε αυτή τη δοκιμασία, ώστε να φανερωθεί πως η σωτηρία προέρχεται από τη χάρη του Θεού και ότι ακόμη και η μικρή ολιγοπιστία αρκεί για να κλονίσει τον άνθρωπο. Όμως ο Χριστός δεν εγκαταλείπει τον Πέτρο· αμέσως απλώνει το χέρι Του και τον ανασηκώνει.

Η κραυγή του Πέτρου:

«Κύριε, σῶσόν με.»

είναι μία από τις συντομότερες και βαθύτερες προσευχές της Αγίας Γραφής. Είναι η προσευχή της ταπεινώσεως και της απόλυτης εμπιστοσύνης στον Θεό.

ΚΥΡΙΑΚῌ ΟΓΔΟῌ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
ιδ΄ 14 - 22

Tο θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων, ένα από τα σημαντικότερα θαύματα του Κυρίου, το οποίο φανερώνει τόσο τη θεία δύναμή Του όσο και την άπειρη ευσπλαχνία Του.

«Ἐσπλαγχνίσθη ἐπ' αὐτοῖς» (στ. 14)

Το πρώτο που τονίζει ο Ευαγγελιστής είναι η συμπόνια του Χριστού. Πριν από το θαύμα, ο Κύριος θεραπεύει τους ασθενείς. Η αγάπη του Θεού προηγείται πάντοτε της δωρεάς Του.

Ο Χριστός δεν κάνει το θαύμα για να εντυπωσιάσει, αλλά επειδή σπλαχνίζεται τον λαό που Τον ακολουθεί.

«Δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν» (στ. 16)

Ο Κύριος καλεί τους μαθητές να συμμετάσχουν στο έργο Του. Παρότι γνωρίζει ότι οι ανθρώπινες δυνάμεις δεν επαρκούν, τους διδάσκει να εμπιστεύονται τη δύναμη του Θεού και όχι τους δικούς τους υπολογισμούς.

Οι μαθητές βλέπουν την έλλειψη: «Πέντε άρτοι και δύο ιχθύες.»

Ο Χριστός βλέπει την ευκαιρία να φανερωθεί η χάρη του Θεού.

«Ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε» (στ. 19)

Ο Κύριος ευλογεί τον άρτο πριν τον διανείμει. Η πράξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα ευχαριστίας προς τον Πατέρα και προεικονίζει τη Θεία Ευχαριστία, όπου ο Χριστός προσφέρει τον Άρτο της Ζωής.

Οι Πατέρες βλέπουν στον χορτασμό αυτό προτύπωση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, με το οποίο ο Χριστός τρέφει πνευματικά ολόκληρη την Εκκλησία.

«Καὶ ἦραν... δώδεκα κοφίνους πλήρεις» (στ. 20)

Η αφθονία των περισσευμάτων δείχνει ότι η θεία χάρη όχι μόνο καλύπτει τις ανάγκες, αλλά υπερεκχειλίζει.

Οι δώδεκα κόφινοι υπενθυμίζουν επίσης την αποστολή των δώδεκα Αποστόλων να μεταφέρουν στον κόσμο την πληρότητα της χάριτος του Χριστού.

Ο Χριστός γνωρίζει τις ανάγκες μας πριν ακόμη Του τις εκφράσουμε.

Όταν προσφέρουμε με πίστη το λίγο που έχουμε, ο Θεός μπορεί να το μεταβάλει σε ευλογία για πολλούς.

Η περικοπή μάς καλεί:

να εμπιστευόμαστε τον Θεό στις δυσκολίες και στις ελλείψεις,

να μοιραζόμαστε με αγάπη όσα έχουμε,

να ευχαριστούμε τον Θεό πριν και μετά από κάθε γεύμα,

να προετοιμαζόμαστε με μετάνοια και εξομολόγηση για τη συμμετοχή στη Θεία Ευχαριστία, σύμφωνα με την καθοδήγηση του πνευματικού μας.

Γιατί πρέπει να εορτάζουμε τον Άγιό μας;

Τιμούμε τον προστάτη και πρεσβευτή μας στον Θεό.

Με το Άγιο Βάπτισμα λάβαμε το όνομα ενός Αγίου, ο οποίος γίνεται πνευματικό μας πρότυπο και πρεσβευτής ενώπιον του Θεού. Την ημέρα της μνήμης του τον ευχαριστούμε για τις πρεσβείες του και ζητούμε τη βοήθειά του.

Θυμόμαστε ότι έχουμε κλήση στην αγιότητα.

Ο Άγιός μας δεν είναι απλώς ένα ιστορικό πρόσωπο. Είναι ζωντανό παράδειγμα ανθρώπου που αγάπησε τον Χριστό και έφθασε στη θέωση. Η ζωή του μάς καλεί να αγωνιστούμε και εμείς για την αγιότητα.

Ευχαριστούμε τον Θεό για τη δωρεά του ονόματός μας.

Το όνομά μας συνδέεται με έναν Άγιο της Εκκλησίας και μας υπενθυμίζει ότι ανήκουμε στο Σώμα του Χριστού.

Συμμετέχουμε στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. * Ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τον Άγιό μας είναι:

να εκκλησιαστούμε,

να εξομολογηθούμε και να κοινωνήσουμε, όταν είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι,

να ανάψουμε ένα κερί,

να διαβάσουμε τον βίο του,

να προσευχηθούμε με ευγνωμοσύνη.

Δεν δοξάζουμε τον εαυτό μας, αλλά τον Θεό.

Η ονομαστική εορτή δεν έχει ως κέντρο το πρόσωπό μας, αλλά τον Θεό που ανέδειξε τον Άγιο. Οι ευχές που δεχόμαστε μάς υπενθυμίζουν να βαδίζουμε στα ίχνη του.

Η μεγαλύτερη τιμή προς τον Άγιό μας : ......δεν είναι το τραπέζι, τα δώρα ή οι επισκέψεις. Είναι να προσπαθούμε καθημερινά να μιμούμαστε την πίστη, την ταπείνωση, την αγάπη και την αρετή του Αγίου του οποίου φέρουμε το όνομα.

Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς κἀγὼ Χριστοῦ.» (Α΄ Κορ. 11:1)

Η ημέρα της ονομαστικής μας εορτής είναι μια μικρή προσωπική Πεντηκοστή:  
Ημέρα προσευχής, ευχαριστίας, μετάνοιας και ανανέωσης της απόφασής μας να ακολουθούμε τον Χριστό, έχοντας συνοδοιπόρο και προστάτη τον Άγιό μας.

Η Εκκλησία καλεί τους πιστούς να τιμούν την ονομαστική τους εορτή πρωτίστως με τη συμμετοχή τους στη Θεία Λειτουργία, τη Θεία Κοινωνία και την προσωπική προσευχή.

Οι κοσμικές εκδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις με φίλους είναι ευπρόσδεκτες ως έκφραση χαράς και κοινωνικότητας, εφόσον δεν επισκιάζουν το πνευματικό περιεχόμενο και τον ιερό χαρακτήρα της ημέρας.

Από Κοινωνική και Πολιτισμική Διάσταση:
Ο θεσμός της ονομαστικής εορτής είναι βαθιά ριζωμένος στην ελληνορθόδοξη και ελληνική παράδοση . Σε αντίθεση με τα γενέθλια, που είναι μια πιο προσωπική γιορτή, η ονομαστική εορτή είναι παραδοσιακά μια γιορτή και της κοινότητας. Αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία να ενισχυθούν οι κοινωνικοί δεσμοί, καθώς το σπίτι παραμένει «ανοιχτό» για να δεχτεί συγγενείς και φίλους που έρχονται να προσφέρουν τις ευχές τους

Η ονομαστική εορτή δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο, αλλά αποτελεί εφαλτήριο για την προσωπική μας σωτηρία και την πνευματική μας καλλιέργεια .

Συνοψίζοντας, εορτάζουμε τον Άγιό μας για να επιβεβαιώνουμε την πνευματική μας ταυτότητα, να ζητούμε τις πρεσβείες του και να θυμόμαστε ότι καλούμαστε να ακολουθήσουμε το φωτεινό του παράδειγμα στην καθημερινή μας ζωή.

 Αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα, καταγόταν από την Τύρο της Συρίας και ήταν κόρη του στρατηγού Ουρβανού (περί το 200 μ.Χ.).
Ο πατέρας της, της έχτισε έναν πύργο και την έβαλε μέσα σ' αυτόν. Μάλιστα κατασκεύασε αγάλματα των ειδώλων και την διέταξε να θυσιάσει σ' αυτά. Εκείνη όμως τα έκανε όλα κομμάτια. Για αυτές της τις πράξεις, η αγία υποβλήθηκε σε βασανιστήρια από τον ίδιο της τον πατέρα και μετά φυλακίστηκε.
Στην φυλακή την άφησαν νηστική για να πεθάνει από την πείνα. Όμως, άγγελος Κυρίου της πήγαινε τροφή και της θεραπεύτηκαν όλες οι πληγές της.
Μετά την έριξαν στην θάλασσα, όπου έλαβε το Άγιο Βάπτισμα από τον ίδιο τον Χριστό και άγγελος Κυρίου την έβγαλε στην στεριά.
Μόλις έγινε γνωστό ότι είχε διασωθεί, ο πατέρας της πρόσταξε και την έκλεισαν πάλι στην φυλακή. Την νύχτα που ακολούθησε ο πατέρας της πέθανε και την θέση του στο αξίωμα του στρατηγού την πήρε κάποιος ονόματι Δίων. Αυτός οδήγησε την μάρτυρα στο δικαστήριο. Και εκεί η αγία ομολόγησε την πίστη της. Αμέσως οργίστηκε και διέταξε να αρχίσουν τα βασανιστήρια.
Κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων πολλοί πίστευσαν στον Χριστό. Μετά το Δίωνα ανέλαβε κάποιος Ιουλιανός. Αυτός έριξε την Χριστίνα μέσα σε πυρακτωμένη κάμινο, σε ένα κλουβί με φίδια δηλητηριώδη, τα οποία αντί να την δαγκώσουν της έγλυφαν τα πόδια με ευσπλαχνία, μετά της έκοψαν τους μαστούς από όπου χύθηκε γάλα αντί για αίμα και της έκοψαν και την γλώσσα. Όλα αυτά τα μαρτύρια τα υπέμεινε με καρτερία και στο τέλος με κοντάρια που την χτύπησαν παρέδωσε το πνεύμα, λαμβάνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου, και περνώντας στην αιώνια ζωή. 

Παρασκευή 24-7-2026
Κατά Ματθαίον 16:10–18
παρουσιάζονται δυο μεγάλες αλήθειες:
την εκπλήρωση των προφητειών στο πρόσωπο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και
τη δύναμη της πίστεως στον Χριστό.

1. Ο Ηλίας που «ήδη ήλθε» (στ. 10–13)

Οι μαθητές ρωτούν τον Κύριο:

«Τί οὖν οἱ γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι Ἠλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον;»

Οι Γραμματείς βασίζονταν στην προφητεία του Μαλαχία (Μαλ. 4:5), σύμφωνα με την οποία ο Ηλίας θα προηγηθεί της ελεύσεως του Μεσσία.

Ο Χριστός απαντά:

«Ἠλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτόν.»

Οι μαθητές τότε κατάλαβαν ότι μιλούσε για τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Δεν εννοεί ότι ο Ιωάννης ήταν κατά κυριολεξία ο προφήτης Ηλίας, αλλά ότι ήλθε «ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλίου» (Λουκ. 1:17), με την ίδια προφητική αποστολή: να καλέσει τον λαό σε μετάνοια και να προετοιμάσει την οδό του Κυρίου.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξηγεί ότι ο Κύριος δείχνει πως, όπως ο Πρόδρομος απορρίφθηκε και υπέφερε, έτσι και ο ίδιος ο Χριστός πρόκειται να πάθει από τους ανθρώπους.

2. Η θεραπεία του δαιμονιζομένου παιδιού (στ. 14–18)

Ένας πατέρας γονατίζει μπροστά στον Χριστό και παρακαλεί:

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν.»

Η στάση αυτή εκφράζει ταπείνωση, εμπιστοσύνη και ελπίδα. Παρότι οι μαθητές δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί, ο πατέρας δεν χάνει την πίστη του στον ίδιο τον Χριστό.

Ο Κύριος επιτιμά την απιστία:

«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη.»

Τα λόγια αυτά απευθύνονται γενικότερα στην πνευματική κατάσταση των ανθρώπων που δυσκολεύονται να εμπιστευθούν τον Θεό.

Έπειτα:

«ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ' αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον.»

Η θεραπεία φανερώνει την απόλυτη εξουσία του Χριστού πάνω στις δυνάμεις του κακού.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι η αδυναμία των μαθητών οφειλόταν στην ελλιπή πνευματική τους προετοιμασία εκείνη τη στιγμή. Στα επόμενα εδάφια (Ματθ. 17:20–21), ο Κύριος διδάσκει ότι η πίστη, μαζί με την προσευχή και τη νηστεία, είναι τα μέσα με τα οποία ο άνθρωπος 

Η Εκκλησία μας τιμά σήμερα Κυριακή 19/7/2026 τη μνήμη των 630 Αγίων Θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία πραγματοποιήθηκε το 451 μ.Χ. στη Χαλκηδόνα, επί αυτοκράτορος Μαρκιανού και αυτοκράτειρας Πουλχερίας.

...Μάς διδάσκουν ότι η αλήθεια της πίστεως δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης φιλοσοφίας, αλλά καρπός της παρουσίας και του φωτισμού του Αγίου Πνεύματος . Με ταπείνωση, προσευχή και αγάπη διαφύλαξαν ανόθευτη την αποστολική πίστη, την οποία παραλάβαμε κι εμείς σήμερα.

Η Σύνοδος συγκλήθηκε για να αντιμετωπίσει την αίρεση του Μονοφυσιτισμού, σύμφωνα με αυτήν, υπήρχε στον Χριστό μία μόνο φύση, η θεία, ενώ η ανθρώπινη είχε απορροφηθεί.

Οι Άγιοι Πατέρες διακήρυξαν ότι:

👉 Ο Ιησούς Χριστός είναι ένα και το αυτό Πρόσωπο, ο Υιός και Λόγος του Θεού, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, με δύο πλήρεις και τέλειες φύσεις, τη θεία και την ανθρώπινη, "ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, αδιαιρέτως, ἀχωρίστως".

Ασυγχύτως: οι δύο φύσεις δεν συγχέονται.

Ατρέπτως: δεν μεταβάλλεται η μία στην άλλη.

Αδιαιρέτως: δεν διαιρούνται.

Αχωρίστως: δεν χωρίζονται ποτέ.

Η απόφαση της Συνόδου διαφυλάσσει το μυστήριο της σωτηρίας μας. Μόνον επειδή ο Χριστός είναι αληθινός Θεός και αληθινός άνθρωπος, μπορεί να ενώσει τον άνθρωπο με τον Θεό και να θεραπεύσει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση.

🌹 Με πατρική αγάπη & Ευλογίες
eulogies.gr

ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ Γ´ 8 - 15
Μετάφραση

8 Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους.
9 Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια.
10 Αιρετικόν άνθρωπον, ο οποίος ύστερα από πρώτην και δευτέραν συμβουλήν μένει με πείσμα εις την πλάνην του, παράτησέ τον και μη συζητής πλέον μαζή του.
11 Γνωρίζων, ότι ο τοιούτος έχει πλέον παρεκκλίνει από την αλήθειαν και διαστροφή και αμαρτάνει, ελεγχόμενος και καταδικαζόμενος από τον ίδιον τον ευατόν του, από την συνείδησίν του.
  12 Οταν στείλω εις σε τον Αρτεμάν η τον Τυχικόν, φρόντισε με κάθε τρόπον να έλθης να με συναντήσης εις την Νικόπολιν, διότι εκεί έχω αποφασίσει να περάσω τον χειμώνα.
13 Τον Ζηναν τον νομικόν και τον Απολλώ να τους κατευοδώσης και να τους εφοδιάσης με πολλήν επιμέλειαν, ώστε να μη τους λείπη τίποτε στο ταξίδι των. 14 Ας φροντίζουν δε και όλοι οι ιδικοί μας να πρωτοστατούν εις τα καλά έργα και μάλιστα εις τας επειγούσας ανάγκας των αδελφών, δια να μη μένουν άκαρποι.
15 Σε χαιρετούν όλοι όσοι είναι μαζή μου· χαιρέτησε όλους εκείνους, που μας αγαπούν δια της πίστεως του Χριστού. Η χάρις του Θεού, ας είναι με όλους σας. Αμήν.

 H αληθινή πίστη εκφράζεται με καλά έργα, ειρήνη και εκκλησιαστική ενότητα...

🔔Το θέμα απο το Ιερό Ευχελαιο της Πέμπτης 16-7-2026 στο Αρεταίειο....από την Πρὸς Τίτον Ἐπιστολή (3:8-15) του Απ. Πάυλου , αποτελεί μία σύντομη αλλά ιδιαίτερα πυκνή ποιμαντική διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου προς τον μαθητή του Τίτο.
 
 Εν περιλήψη :

Η αξιοπιστία του Θεού βεβαιώνεται διαρκώς με τρεις τρόπους

• Πρώτον, με τον πιστό και αληθινό λόγο της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία κηρύσσει τον Χριστό, τον σαρκωμένο Λόγο του Θεού, και το κήρυγμά της παραμένει πάντοτε «πιστός λόγος», γιατί εδράζεται στην αλήθεια του Ευαγγελίου.Ο Θεός είναι αυτοαληθής και πιστός (Β΄ Τιμ. 2:13· Τιτ. 1:2). Δεν έχει ανάγκη ανθρωπίνης επιβεβαιώσεως· όμως η πιστότητά Του μαρτυρείται μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, στο κήρυγμα του Ευαγγελίου και στην αγία βιοτή των πιστών.

• Δεύτερον, με την πίστη των χριστιανών, η οποία αποδεικνύεται έμπρακτα.

Όταν οι πιστοί ζούν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και καρποφορούν σε έργα αγάπης, ελέους και δικαιοσύνης, γίνονται ζωντανή μαρτυρία της πιστότητας του Θεού και οδηγούν τους ανθρώπους στην πίστη.

• Τρίτον, με την ενάρετη και αγία ζωή του χριστιανού.

Η ζωή του πιστού καλείται να είναι εικόνα του Χριστού, μίμηση του πιστού Λόγου. Τα καλά έργα δεν είναι απλώς ηθικές πράξεις, αλλά καρπός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και απόδειξη της ζωντανής πίστεως.

«Η πιστότητα του Θεού μαρτυρείται και φανερώνεται στον κόσμο με τρεις τρόπους.»

«ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι» Ο Απόστολος τονίζει ότι όσοι πίστεψαν στον Θεό οφείλουν να πρωτοστατούν στα καλά έργα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η πίστη δεν μένει θεωρία· γίνεται ζωή, αγάπη και διακονία προς τον πλησίον.

«μωρὰς ζητήσεις… περιΐστασο» Ο Παύλος συμβουλεύει να αποφεύγονται οι άσκοπες φιλονικίες, οι διαμάχες και οι μάταιες συζητήσεις.

Η Εκκλησία πάντοτε προτρέπει να επιδιώκουμε: την ειρήνη,την ταπείνωση,την οικοδομή των αδελφών, και όχι τη φιλονικία που γεννά υπερηφάνεια και διχασμό.

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον… παραιτοῦ». Ο Απόστολος αναφέρεται σε εκείνον που, αφού νουθετηθεί επανειλημμένα, επιμένει συνειδητά στη διάσπαση της πίστεως και της ενότητας της Εκκλησίας.

Οι Άγιοι Πατέρες εξηγούν ότι προηγείται πάντοτε: η αγάπη,η νουθεσία,η υπομονή. Μόνον όταν υπάρχει επίμονη και αμετανόητη απόρριψη της αλήθειας της Εκκλησίας εφαρμόζεται η απομάκρυνση, όχι ως εκδίκηση αλλά ως παιδαγωγικό μέτρο για τη διαφύλαξη της ενότητας του Σώματος του Χριστού.
Και στη σύγχρονη εποχή ο άνθρωπος μπορεί εύκολα να παρασυρθεί σε ατελείωτες αντιπαραθέσεις, ιδιαίτερα στον δημόσιο λόγο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο χριστιανός καλείται να διακρίνει ποιες συζητήσεις οδηγούν στην αλήθεια και ποιες γεννούν μόνο διχόνοιαΗ μέριμνα για τους αδελφούς .Ο Παύλος ζητά να βοηθηθούν ο Ζηνάς και ο Απολλώς ώστε να μη στερηθούν τίποτε. Έτσι δείχνει ότι η χριστιανική ζωή είναι έμπρακτη κοινωνία: φιλοξενία, αλληλεγγύη, διακονία, μέριμνα για τις ανάγκες των άλλων. Οι αναφορές στον Αρτεμά, στον Τυχικό, στον Ζηνά και στον Απολλώ δείχνουν ότι το έργο της Εκκλησίας είναι συλλογικό. Κανείς δεν εργάζεται μόνος του. Ο καθένας προσφέρει τα χαρίσματά του για τη διάδοση του Ευαγγελίου και την οικοδομή του εκκλησιαστικού σώματος.

«ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι» Ο χριστιανός καλείται να είναι καρποφόρος. Ο ίδιος ο Κύριος λέγει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος… ὁ μένων ἐν ἐμοὶ… οὗτος φέρει καρπὸν πολύν.» (Ιω. 15:5). Ο καρπός αυτός είναι η αγάπη, η ειρήνη, η ελεημοσύνη, η ταπείνωση και κάθε έργο που δοξάζει τον Θεό.

Για δεύτερη φορά ο Παύλος επαναλαμβάνει ότι οι πιστοί πρέπει να πρωτοστατούν στα καλά έργα, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικές ανάγκες.

Η αγάπη δεν εκφράζεται μόνο με λόγια αλλά με πράξεις.

Μία επίσκεψη σε έναν ασθενή, μία βοήθεια σε έναν φτωχό, ένας λόγος παρηγοριάς ή μία προσευχή για τον πονεμένο είναι καρποί της ζωντανής πίστης.

Το επιστολή αυτή μας θετει ερωτήματα:Ζω την πίστη μου με έργα αγάπης;

Αποφεύγω τις άσκοπες αντιπαραθέσεις;

Συμβάλλω στην ειρήνη της οικογένειας και της ενορίας;

Βοηθώ έμπρακτα όσους έχουν ανάγκη; 

Σχετικά με τον γάμο, την παρθενία, την εγκράτεια και τη συζυγική ζωή.

Α΄ Προς Κορινθίους 7:1–12

H διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου σχετικά με τον γάμο, την παρθενία, την εγκράτεια και τη συζυγική ζωή. Ερμηνεία πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της αγάπης, της ελευθερίας και της κλήσεως κάθε ανθρώπου.

1. Ο γάμος και η παρθενία (στ. 1–2)

«Καλὸν ἀνθρώπῳ γυναικὸς μὴ ἅπτεσθαι... διὰ δὲ τὰς πορνείας ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἐχέτω.»

Δεν υποτιμά τον γάμο. Αντιθέτως, παρουσιάζει δύο διαφορετικούς δρόμους που είναι και οι δύο ευλογημένοι από τον Θεό:

την παρθενία, ως ιδιαίτερο χάρισμα αφιερώσεως στον Θεό,

και τον ιερό γάμο, ως ευλογημένη κατάσταση ζωής.Η αγαμία αποτελεί ιδιαίτερο χάρισμα και όχι υποχρέωση για όλους.

Ο γάμος ως προστασία και κοινωνία αγάπης

Επειδή η ανθρώπινη φύση είναι ασθενής μετά την πτώση, ο Απόστολος προτρέπει όσους δεν έχουν το χάρισμα της εγκράτειας να παντρεύονται. Ο γάμος δεν παρουσιάζεται μόνο ως θεραπεία της πορνείας, αλλά ως σχέση αμοιβαίας αγάπης, σεβασμού και αυτοπροσφοράς.

Γι' αυτό ο άνδρας και η γυναίκα οφείλουν:

να αγαπούν ο ένας τον άλλον,

να στηρίζουν ο ένας τον άλλον,

να υπηρετούν ο ένας τον άλλον,

να ζουν ενωμένοι ενώπιον του Θεού.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Παύλος δεν καταδικάζει τον γάμο, αλλά επαινεί την εγκράτεια εκείνων που έχουν το σχετικό χάρισμα, ενώ παράλληλα τιμά τον γάμο ως θεσμό του Θεού.

2. Η αμοιβαία αγάπη των συζύγων (στ. 3–5)

«Τῇ γυναικὶ ὁ ἀνὴρ τὴν ὀφειλομένην εὔνοιαν ἀποδιδότω, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ γυνὴ τῷ ἀνδρί.»

Και:

«Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἀνὴρ τοῦ ἰδίου σώματος οὐκ ἐξουσιάζει, ἀλλ' ἡ γυνή.»

Η Εκκλησία βλέπει εδώ μία από τις πιο δυνατές εκφράσεις της αμοιβαιότητας μέσα στον χριστιανικό γάμο. Ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα αντιμετωπίζουν τον άλλο ως αντικείμενο, αλλά ζουν με αυτοπροσφορά και αγάπη.

Η φράση ότι «ο ένας εξουσιάζει το σώμα του άλλου» δεν εκφράζει κυριαρχία, αλλά την πλήρη αμοιβαία αυτοπροσφορά μέσα στην ιερότητα του γάμου. Κανείς δεν ζει πλέον μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τον σύζυγό του.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Απόστολος δίνει τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις και στους δύο συζύγους, δείχνοντας την ισότητα στην ευθύνη της συζυγικής ζωής.

Για περισσότερα δες και εδώ:

Εφεσίους 5:21–33 , για το μυστήριο του χριστιανικού γάμου.
Ματθαίος 19:3–12 , για τη διδασκαλία του Κυρίου περί γάμου.

3. Η εγκράτεια μέσα στον γάμο (στ. 5)

«Μὴ ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, εἰ μὴ ἐκ συμφώνου πρὸς καιρόν...»

Η προσωρινή αποχή επιτρέπεται:

μόνο με κοινή συμφωνία,

για πνευματικό σκοπό (προσευχή και νηστεία),

και όχι μόνιμα, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα,ώστε να μη δημιουργούνται πειρασμοί.

Αποχή δηλ. για λόγους πνευματικούς και μόνο
Εδώ φαίνεται η σοφία της Εκκλησίας: ούτε ασκητισμός χωρίς διάκριση ούτε υποδούλωση στα πάθη.

Μετά όμως πρέπει να επανέρχεται η συζυγική ζωή, ώστε να μην βρίσκει αφορμή ο διάβολος να οδηγήσει τους ανθρώπους σε πειρασμό.

Η Εκκλησία μέχρι σήμερα διατηρεί αυτή τη σοφή αποστολική παράδοση, καλώντας τα ζευγάρια σε εγκράτεια πριν από τη Θεία Κοινωνία, σε περιόδους νηστείας και σε ημέρες ιδιαίτερης πνευματικής προετοιμασίας, πάντοτε όμως με αγάπη, διάκριση και κοινή συναίνεση.

4. Το χάρισμα κάθε ανθρώπου (στ. 6–9)

«Ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει ἐκ Θεοῦ.»

Δεν έχουν όλοι την ίδια κλήση.

Άλλοι καλούνται στον μοναχισμό ή την αγαμία.

Άλλοι στον γάμο.

Και οι δύο δρόμοι είναι άγιοι όταν ζούνται κατά το θέλημα του Θεού.«Κρεῖσσον γαμῆσαι ἢ πυροῦσθαι»

Όποιος δεν μπορεί να εγκρατευθεί, είναι προτιμότερο να παντρευτεί παρά να καίγεται από τα πάθη.

Ο Απόστολος δεν υποτιμά την ανθρώπινη αδυναμία, αλλά τη θεραπεύει με τον ευλογημένο γάμο.

Η Εκκλησία ποτέ δεν θεώρησε τον γάμο συμβιβασμό ή αποτυχία, αλλά Μυστήριο μέσα στο οποίο ο άνθρωπος αγιάζεται.

5. Η αδιάλυτη ενότητα του γάμου (στ. 10–11)

Εδώ ο Απόστολος επικαλείται την ίδια τη διδασκαλία του Κυρίου:

«Γυναῖκα ἀπὸ ἀνδρὸς μὴ χωρισθῆναι... καὶ ἄνδρα γυναῖκα μὴ ἀφιέναι.»

Η βάση είναι τα λόγια του Κυρίου:

«Ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω.» (Ματθ. 19:6)

Η Εκκλησία θεωρεί τον γάμο ιερό μυστήριο και καλεί τους συζύγους σε συμφιλίωση, συγχώρηση και υπομονή. Παράλληλα, η ποιμαντική πράξη της Εκκλησίας αντιμετωπίζει με διάκριση και φιλανθρωπία ιδιαίτερα δύσκολες περιπτώσεις, σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες και την εκκλησιαστική παράδοση.

6. Ο γάμος με άπιστο σύζυγο (στ. 12)

Ο γάμος δεν είναι μια ανθρώπινη σύμβαση που λύεται εύκολα, αλλά ευλογημένη ένωση που τελείται ενώπιον του Θεού.

…Ακόμη και όταν υπάρξει χωρισμός, η προτροπή είναι η συμφιλίωση και η αποκατάσταση της ενότητας.

Ο Απόστολος αναφέρεται και στις περιπτώσεις όπου ένας από τους δύο συζύγους έγινε Χριστιανός μετά τον γάμο.

Εφόσον ο άπιστος σύζυγος επιθυμεί να συνεχίσει την κοινή ζωή ειρηνικά, ο πιστός δεν πρέπει να διαλύει τον γάμο.

Έτσι φανερώνεται ότι η χριστιανική αγάπη μπορεί να γίνει αφορμή σωτηρίας και αγιασμού ολόκληρης της οικογένειας.

Η αγάπη, η ειρήνη και η υπομονή μπορούν να γίνουν μαρτυρία πίστεως μέσα στην οικογένεια.

Το μήνυμα…..

Το κεντρικό μήνυμα είναι ότι η σωτηρία δεν εξαρτάται από το αν κάποιος είναι
Έγγαμος ή ¨Αγαμος.....
αλλά από το αν ζει με πίστη, αγάπη, καθαρότητα και υπακοή στον Θεό.

Όπως λέγει ο Απόστολος:

«Ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει ἐκ Θεοῦ.»
….Κάθε πιστός καλείται να αγιάσει εκεί όπου τον έταξε ο Θεός.

Η μεγαλύτερη θεραπεία είναι η συγχώρηση των αμαρτιών.

Η πίστη μας και η προσευχή για τους άλλους έχουν μεγάλη δύναμη.

Ο Χριστός γνωρίζει ακόμη και τις κρυφές σκέψεις της καρδιάς.

Ο Κύριος έχει θεία εξουσία να συγχωρεί και να ανακαινίζει ολόκληρο τον άνθρωπο.

Το θαύμα οδηγεί όχι απλώς στον θαυμασμό, αλλά στη δοξολογία του Θεού.

Όπως διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, ο παραλυτικός συμβολίζει κάθε άνθρωπο που έχει παραλύσει πνευματικά από την αμαρτία. Η συνάντηση με τον Χριστό, μέσα από τη μετάνοια, την εξομολόγηση και τη ζωή της Εκκλησίας, χαρίζει την πραγματική ίαση και την ελευθερία της ψυχής.

🔔 «Καὶ ἐμβάντι αὐτῷ εἰς τὸ πλοῖον, ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.»

ΚΥΡΙΑΚῌ 12-7-2026
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, θ΄ 1-8

Οι μαθητές δεν ακολουθούν τον Χριστό μόνο όταν όλα είναι ήρεμα, αλλά Τον ακολουθούν και μέσα στο πλοίο, όπου αμέσως μετά θα αντιμετωπίσουν μεγάλη θαλασσοταραχή.

Η αληθινή μαθητεία σημαίνει να ακολουθούμε τον Χριστό σε κάθε περίσταση, ακόμη και όταν έρχονται δοκιμασίες.

Το «πλοίο» ερμηνεύεται συχνά ως εικόνα της Εκκλησίας, η οποία διαπλέει την ταραγμένη θάλασσα του κόσμου με κυβερνήτη τον Χριστό.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι ο Κύριος επέτρεψε να ακολουθήσει η τρικυμία, ώστε οι μαθητές να αυξηθούν στην πίστη και να γνωρίσουν βαθύτερα τη δύναμή Του.

Μας καλεί να ακολουθούμε τον Χριστό όχι μόνο στις εύκολες στιγμές, αλλά και όταν η ζωή γίνεται δύσκολη. Η πίστη δοκιμάζεται μέσα στις «τρικυμίες», αλλά η παρουσία του Κυρίου είναι η ασφάλεια του πιστού.

«Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον... ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν» (στ. 1)
Ο Χριστός επιστρέφει στην Καπερναούμ, όπου είχε πλέον εγκατασταθεί και από όπου δίδασκε και επιτελούσε πολλά θαύματα.

«Ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν...» (στ. 2)
Ο Κύριος βλέπει όχι μόνο την πίστη του παραλυτικού, αλλά και των ανθρώπων που τον μετέφεραν. Η πίστη γίνεται η αφορμή της θείας επεμβάσεως.

«Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»
Πριν θεραπεύσει το σώμα, ο Χριστός θεραπεύει την ψυχή. Η συγχώρηση των αμαρτιών είναι το μεγαλύτερο δώρο, διότι αποκαθιστά τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

Οι γραμματείς σκέπτονται: «Οὗτος βλασφημεῖ» (στ. 3)
Θεωρούν ότι μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες. Αγνοούν όμως ότι ο Ιησούς είναι ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού.

«Τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον;» (στ. 5)
Ο Χριστός δείχνει ότι και η συγχώρηση και η θεραπεία προέρχονται από την ίδια θεία εξουσία. Η σωματική θεραπεία γίνεται η ορατή απόδειξη της αόρατης συγχωρήσεως.

«Ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην...» (στ. 6)
Με έναν μόνο λόγο ο παραλυτικός θεραπεύεται πλήρως. Η κλίνη, που μέχρι τότε ήταν σύμβολο της ασθένειάς του, γίνεται τώρα μαρτυρία του θαύματος.

«Ἐδόξασαν τὸν Θεόν» (στ. 8)
Οι άνθρωποι θαυμάζουν και δοξάζουν τον Θεό για την εξουσία που φανερώθηκε στον Χριστό.

🔔 Η θεραπεία των δύο δαιμονιζομένων στη χώρα των Γεργεσηνών. 
ΚΥΡΙΑΚῌ 5-7-2026
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, η' 28 - 34, θ΄ 1

Η περικοπή αυτή φανερώνει πρωτίστως την απόλυτη εξουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού πάνω στις δυνάμεις του κακού. Οι δαίμονες, μόλις αντικρίζουν τον Χριστό, Τον αναγνωρίζουν ως «Υἱὸν τοῦ Θεοῦ» και ομολογούν ότι δεν μπορούν να ενεργήσουν χωρίς την άδειά Του. Αυτό δείχνει ότι ο διάβολος δεν είναι ισότιμη δύναμη απέναντι στον Θεό, αλλά βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία Του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Χριστός επιτρέπει στους δαίμονες να εισέλθουν στους χοίρους, όχι επειδή οι χοίροι είχαν μεγαλύτερη αξία από τους ανθρώπους, αλλά για να φανερωθεί η καταστροφική φύση των δαιμόνων. Αν δεν τους συγκρατούσε η θεία πρόνοια, θα οδηγούσαν και τους ανθρώπους στην ίδια καταστροφή.

Οι χοίροι, σύμφωνα με τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν ακάθαρτα ζώα για τους Ιουδαίους. Η παρουσία τόσο μεγάλης αγέλης σε εκείνη την περιοχή δείχνει επίσης το ιδιαίτερο περιβάλλον της περιοχής των εθνικών.

Μια βαθιά πνευματική αλήθεια…:

Ο Χριστός έρχεται ακόμη και στους πιο εγκαταλελειμμένους τόπους για να σώσει τον άνθρωπο.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι τόσο δεμένος από την αμαρτία ή το κακό ώστε να μην μπορεί να ελευθερωθεί από τη χάρη του Θεού.

Οι κάτοικοι της πόλης, αντί να χαρούν για τη σωτηρία των δύο ανθρώπων, ζητούν από τον Χριστό να φύγει, επειδή προτίμησαν την υλική τους ζημία από την παρουσία του Θεού. Η στάση αυτή γίνεται διαχρονική προειδοποίηση: ο άνθρωπος μπορεί να απορρίψει τον Χριστό όταν θεωρεί ότι η παρουσία Του θίγει τα συμφέροντά του.

Η περικοπή μας καλεί:

να εμπιστευόμαστε τη δύναμη του Χριστού απέναντι σε κάθε φόβο και πειρασμό,

να μην επιτρέπουμε στα υλικά αγαθά να γίνονται σημαντικότερα από τη σχέση μας με τον Θεό,

να αγωνιζόμαστε με μετάνοια, προσευχή, συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια και υπακοή στη ζωή της Εκκλησίας, ώστε να παραμένουμε ελεύθεροι από την κυριαρχία της αμαρτίας.

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με.»

Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων

30 Ιουνίου

Οι Άγιοι Απόστολοι του Χριστού λάμπουν μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας ως οι φωτεινότεροι αστέρες της πνευματικής ζωής. Υπήρξαν οι πρώτοι μαθητές του Κυρίου, εκείνοι που άφησαν τα πάντα για να Τον ακολουθήσουν και έγιναν οι θεμελιωτές της Εκκλησίας, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Την 30ή Ιουνίου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων, υπενθυμίζοντας την ενότητα, την αγάπη και την κοινή αποστολή τους στη διάδοση του σωτηριώδους μηνύματος του Χριστού.

Οι Δώδεκα Απόστολοι είναι:

Πέτρος, Ανδρέας, Ιάκωβος, Ιωάννης, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ), Ματθαίος, Ιάκωβος του Αλφαίου, Σίμων ο Ζηλωτής, Ιούδας ο αδελφόθεος (του Ιακώβου)

Ματθίας, ο οποίος εξελέγη από τους Αποστόλους, με θεία πρόνοια, στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη.

Η εορτή αυτή δεν αποτελεί μόνο ανάμνηση των ιερών μορφών των Αποστόλων, αλλά και πρόσκληση προς όλους μας να μιμηθούμε την ακλόνητη πίστη, την ταπείνωση, την αυταπάρνηση και τον ιεραποστολικό τους ζήλο.

Ας παρακαλέσουμε τους Αγίους Αποστόλους να πρεσβεύουν στον Κύριο, ώστε να μας χαρίζει δύναμη να παραμένουμε σταθεροί στην Ορθόδοξη πίστη, να αγαπούμε τον Χριστό με όλη μας την καρδιά και να γινόμαστε καθημερινά ζωντανοί μάρτυρες του Ευαγγελίου με τον λόγο και κυρίως με τη ζωή μας.

Ἅγιοι Δώδεκα Ἀπόστολοι, πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν.

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β' ΙΒ´ 1 - 9

1 Να καυχηθώ δια τόσα και τόσα άλλα, που υπέστην και έπραξα δια το Ευαγγέλιον, δεν με συμφέρει από πνευματικής απόψεως. Θα προχωρήσω όμως εις οράματα και αποκαλύψεις, που έλαβα εκ μέρους του Κυρίου. 2 Γνωρίζω ένα άνθρωπον, που εζούσε εν Χριστώ, και ο οποίος προ δεκατεσσάρων ετών-είτε ευρίσκετο στο σώμα του κατά την ώραν εκείνην δεν γνωρίζω· είτε ήτο εκτός του σώματος, δεν γνωρίζω, ο Θεός το γνωρίζει-είχεν αρπαγή και αναληφθ έως τον τρίτον ουρανόν. 3 Και γνωρίζω, ότι αυτός ο άνθρωπος-είτε με το σώμα του έξω από το σώμα του, δεν γνωρίζω, ο Θεός γνωρίζει- 4 ότι ηρπάγη έως στον παράδεισον και ήκουσε λόγους, τους οποίους ανθρωπίνη γλώσσα δεν ημπορεί να διατυπώση και τους οποίους δεν είναι επιτετραμμένον στον άνθρωπον να τους είπη και τους αποκαλύψη. 5 Δια τον άνθρωπον αυτόν θα καυχηθώ, που τον ετίμησε τόσον πολύ ο Θεός. Δια τον ευατόν μου όμως δεν θα καυχηθώ, παρά μόνον δια τας ασθενείας μου, όπως αυταί αφάνησαν εις τας περιόδους των διωγμών και των κινδύνων. 6 Εάν όμως θελήσω να καυχηθώ δια τους αγώνας μου και δια τα έργα, τα οποία με την βοήθειαν του Θεού υπέρ του Ευαγγελίου έκαμα, δεν θα είμαι άφρων, διότι θα πω την αλήθειαν. Διστάζω όμως και αποφεύγω να το πράξω, μήπως τυχόν κανείς σχηματίση δι' εμέ ιδέαν ανωτέραν, από ο,τι βλέπεις εις εμέ η απ' ο,τι ακούει από εμέ. 7 Και ένεκα του πολλού πλήθους των αποκαλύψεων, δια να μη υπερηφανεύωμαι, επέτρεψεν ο Θεός και μου εδόθη σκληρό αγκάθι στο σώμα, άγγελος δηλαδή του σατανά, δια να με γρονθοκοπή και να με ταλαιπωρή, ανίατος ασθένεια δια να μη το παρώ επάνω μου. 8 Δια την θλίψιν και δοκιμασίαν αυτήν τρεις φορές παρεκάλεσα τον Κυριον να μου την απομακρύνη. 9 Και ο Κυριος μου είπε· "σου αρκεί η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου φαίνεται ολοένα και τελειοτέρα μέσα εις την ανθρωπίνην αδυναμίαν με τα μεγάλα και θαυμαστά έργα που κατορθώνει". Με πολύ μεγάλην εσωτερικήν γλυκύτητα και ευχαρίστησιν θα καυχώμαι περισσότερον δια τας ασθενείας μου, ώστε να μένω έτσι εις την ταπεινοφροσύνην, δια να κατοικήση εις εμέ η δύναμις του Χριστού.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙϚ´ 13 - 19
 
«Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;»

Το ερώτημα αυτό δεν απευθύνεται μόνο στους Αποστόλους, αλλά σε κάθε άνθρωπο όλων των εποχών. «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;» Οι άνθρωποι της εποχής είχαν πολλές γνώμες για τον Ιησού. Άλλοι Τον θεωρούσαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, άλλοι τον Ηλία, άλλοι τον Ιερεμία ή κάποιον από τους προφήτες.

Όλοι αναγνώριζαν ότι ήταν ένας μεγάλος άνθρωπος του Θεού, αλλά δεν είχαν κατανοήσει το μέγα μυστήριο της θεότητός Του. Έτσι συμβαίνει και σήμερα. Πολλοί βλέπουν τον Χριστό ως μεγάλο διδάσκαλο, κοινωνικό μεταρρυθμιστή ή ηθικό πρότυπο, χωρίς όμως να Τον ομολογούν ως τον αληθινό Θεό.

Ο Σίμων Πέτρος απαντά: «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.» Πρόκειται για την πρώτη πλήρη ομολογία της θεότητας του Χριστού. Δεν λέει απλώς ότι είναι Μεσσίας, αλλά ότι είναι ο Υιός του αληθινού και ζώντος Θεού. Η ομολογία αυτή αποτελεί το θεμέλιο ολόκληρης της χριστιανικής πίστεως. «Σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι»

Ο Κύριος απαντά: «Μακάριος εἶ... ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ' ὁ Πατήρ μου.» Η αληθινή γνώση του Χριστού δεν αποκτάται μόνο με την ανθρώπινη λογική. Είναι καρπός της θείας αποκαλύψεως. Γι' αυτό υπάρχουν άνθρωποι με μεγάλη μόρφωση που δεν πιστεύουν, ενώ απλοί και ταπεινοί άνθρωποι γνωρίζουν βαθιά τον Θεό. Η πίστη γεννιέται μέσα στην καθαρή καρδιά. «Σὺ εἶ Πέτρος»

Ο Χριστός συνεχίζει: «Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν.» Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ακολουθώντας τους Αγίους Πατέρες, διδάσκει ότι η «πέτρα» δεν είναι το πρόσωπο του Πέτρου ως ανθρώπου, αλλά: η ομολογία της πίστεώς του, η πίστη ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, και τελικά ο ίδιος ο Χριστός, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Εκκλησίας.

Ο Απόστολος Πέτρος έχει εξέχουσα θέση μεταξύ των Αποστόλων, αλλά δεν αποτελεί μόνος του το θεμέλιο της Εκκλησίας. Θεμέλιο είναι ο ίδιος ο Χριστός και η αληθινή πίστη σε Αυτόν.

«Πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» Οι πύλες του Άδη συμβολίζουν: τον θάνατο, τη δύναμη του διαβόλου, τις αιρέσεις, τους διωγμούς, κάθε δύναμη που πολεμά την Εκκλησία.

Ο Χριστός υπόσχεται ότι τίποτε δεν θα μπορέσει να καταλύσει την Εκκλησία Του.

Επί δύο χιλιάδες χρόνια η υπόσχεση αυτή επαληθεύεται. Αυτοκρατορίες χάθηκαν. Διωγμοί πέρασαν. Αιρέσεις εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν. Η Εκκλησία όμως παραμένει ζωντανή, γιατί αρχηγός της είναι ο ίδιος ο Χριστός.

«Τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας»
 Οι κλείδες συμβολίζουν την εξουσία που δίνει ο Χριστός στους Αποστόλους να διακονούν τη σωτηρία των ανθρώπων.
Η εξουσία του «δεῖν καὶ λύειν» εκφράζεται σήμερα κυρίως:

στο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως,

στη συγχώρηση των αμαρτιών,

στη διοίκηση της Εκκλησίας.

Η εξουσία αυτή δεν είναι ανθρώπινη κυριαρχία αλλά διακονία της χάριτος του Θεού.

Ο σημαντικότερος άνθρωπος που πρέπει να γνωρίσουμε πραγματικά είναι ο Χριστός.

Η πίστη είναι αποκάλυψη του Θεού σε ταπεινή καρδιά. Η Εκκλησία δεν στηρίζεται σε ανθρώπινες δυνάμεις αλλά στον ίδιο τον Χριστό. Καμία δοκιμασία δεν μπορεί να νικήσει την αληθινή Εκκλησία. Η ομολογία του Πέτρου καλείται να γίνει προσωπική ομολογία κάθε πιστού. Ο Χριστός εξακολουθεί και σήμερα να απευθύνει το ίδιο ερώτημα σε κάθε άνθρωπο:

«Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;»

Η απάντηση δεν δίνεται μόνο με τα λόγια, αλλά με ολόκληρη τη ζωή μας.
Όταν πιστεύουμε, αγαπούμε, μετανοούμε, συγχωρούμε και αγωνιζόμαστε να τηρούμε το θέλημά Του, τότε η ομολογία του Αποστόλου Πέτρου γίνεται και δική μας:

«Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.»

Κύριε, «οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς»
* Κατά Ματθαίον η´ 5-13* 
Κυριακή 28/6/2026 

🔔Εκ της ομιλίας  της Πέμπτης στο ιερό Ευχέλαιο (25/6/2026)

Η ευαγγελική περικοπή μας περιγράφει ένα γεγονός που μας δείχνει πως κάποιοι άνθρωποι είναι υγιείς ανάμεσα στους ασθενείς κι άλλοι είναι άρρωστοι ανάμεσα στους υγιείς. Πως υπάρχει πίστη ανάμεσα στους ειδωλολάτρες και απιστία ανάμεσα σε κείνους που υπερηφανεύονται για την καθαρότητα της πίστης τους, κομπάζουν ότι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού. Η περικοπή αυτή γράφτηκε σαν μια διδαχή για όλες τις εποχές και για όλους τους λαούς και εφαρμόζεται και σε μας μέχρι σήμερα.

Κυρίως όμως καταγράφηκε για να προειδοποιήσει όλους εμάς τους χριστιανούς να μην ξεχαστούμε και πέσουμε στην οίηση επειδή εκκλησιαζόμαστε, προσευχόμαστε στο Θεό και ομολογούμε το Χριστό. Γιατί τότε στην τελική Κρίση του Θεού θα συναντήσουμε μπροστά μας ανθρώπους που βρίσκονται έξω από την 'Εκκλησία, αλλ' έχουν μεγαλύτερη πίστη και περισσότερα καλά έργα.

«Κύριος Ὕψιστος ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος καὶ ὀλιγοψύχοις διδοὺς μακροθυμίαν καὶ διδοὺς ζωῆς τους συντετριμμένοις τὴν καρδίαν» (Ἠσ. νζ' 15).

Ο Θεός βρίσκεται στη γη ανάμεσα σε κείνους που έχουν καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην. Ο Θεός αποκαλύπτει τα μυστήρια του κόσμου και της ζωής σ' εκείνους στους οποίους «ενοικεί». Σ' αυτούς εξηγεί τα πνευματικά βάθη όλων εκείνων που ο ίδιος έγραψε μέσα από τα πράγματα και τα γεγονότα. Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ είχαν συντετριμμένη καρδιά, ταπεινό πνεύμα.

Το καλύτερο και σαφέστερο παράδειγμα σ' αυτό το θέμα μας το δίνουν οι Ισραηλίτες.
Ηταν απόγονοι των μεγάλων και θεαρέστων προπατόρων που προαναφέραμε. Η επαφή τους όμως με τον αληθινό Θεό τους δημιούργησε οίηση. Έτσι το έθνος αυτό άρχισε να βλέπει όλα τ' άλλα έθνη με περιφρόνηση, σα να 'ταν σκύβαλα πεταμένα.
Με τη συμπεριφορά τους αυτή όμως προκάλεσαν τη δική τους καταστροφή. Η υπερηφάνεια τους τύφλωσε τόσο πολύ, ώστε το μόνο που κράτησαν απ' όλα όσα τους αποκάλυψε ο Θεός με τους προφήτες και τους άλλους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν πως αυτοί αποτελούσαν τον εκλεκτό λαό του Θεού, τον περιούσιο.
Το πνεύμα και το νόημα της αρχαίας αποκάλυψης του Θεού γι' αυτούς είχε ολότελα χαθεί. Η Αγία Γραφή χόρευε μπροστά στα μάτια τους σαν ένα συνοθύλευμα με ακατανόητα γράμματα. Όταν ο Κύριος Ιησούς εμφανίστηκε στον κόσμο με μια νέα αποκάλυψη, εκείνοι με την τυφλότητά τους αγνοούσαν το θέλημα του Θεού, είχαν φτάσει στο επίπεδο των ειδωλολατρών.
 Με τη σκοτισμένη πνευματική τους όραση και την τραχύτητα της καρδιάς τους, είχαν καταντήσει πολύ χειρότεροι κι από τους ειδωλολάτρες.
«Κύριε, ουκ ειμί άξιος, ουδέ ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης του οίκου της ψυχής»
«Κύριε, δεν είμαι άξιος να έλθεις στο σπίτι μου», 

Εντυπωσιακή η πίστη του εκατοντάρχου. Συγκλονιστική και η ταπείνωσή του. «Κύριε, δεν είμαι άξιος να έλθεις στο σπίτι μου», είπε. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σπίτι του θα ήταν κάποιο πλούσιο αρχοντικό, κάποιο επίσημο και περιποιημένο οικοδόμημα. Κι όμως, ο εκατόνταρχος θεωρεί ότι ακόμη και το πλούσιο σπίτι του ήταν ευτελές για έναν τόσο σπουδαίο Επισκέπτη. Τι μεγαλείο ψυχής κρύβεται σε αυτό το ταπεινό φρόνημα! Αν και υψηλόβαθμος αξιωματικός, η ψυχή του παραμένει ξένη προς την έπαρση και την αλαζονεία. Αν και διαθέτει εξουσία και ανθρώπους που υποτάσσονται στις διαταγές του, ο ίδιος αισθάνεται τη μικρότητά του και υποτάσσεται στο μεγαλείο του παντοδύναμου Θεού.

Άραγε εμείς έχουμε τέτοια ­συναίσθηση της αναξιότητάς μας; 
 Μήπως θεωρούμε ακόμη και το Μυστήριο των Μυστηρίων, τη θεία ­Κοινωνία, ως κεκτημένο δικαίωμα;
 Ας μην ­ξεθαρρεύουμε μπροστά στην άπειρη αγάπη του Θεού που μας προσκαλεί στη μυστική αυτή ένωση.
Η δική μας ανταπόκριση στην προσ­κληση αυτή ας είναι ο ίδιος ο λόγος του ε­­κατοντάρχου, όπως τον μεταφέρει ο ιερός Χρυσόστομος σε μία από τις Ευχές προ της θείας Κοινωνίας: «Κύριε, ουκ ειμί άξιος, ουδέ ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης του οίκου της ψυχής».
 Αυτό το ταπεινό φρόνημα καλούμαστε να καλλιεργήσουμε. 

«Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἤξoυσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραάμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον: ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμός των ὀδόντων» (Ματθ. ἡ' 11,12).
Πολλοί απ' αυτούς (ειδωλολάτρες απο Ανατολή και Δύση ) προσήλθαν στην πίστη ως ολόκληρα έθνη, όπως οι Αρμένιοι, οι Αιθίοπες, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, καθώς και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης.
Σε μερικές χώρες ένα μέρος του λαού ασπάστηκε την πίστη, όπως στην Αραβία, την Αίγυπτο, την Ινδία, την Περσία, την Ιαπωνία κ.α. ενώ οι υιοί της βασιλείας (οι Ιουδαίοι), στους οποίους προσφέρθηκε πρώτα η βασιλεία του Θεού, έμειναν άκαμπτοι στην απιστία τους μέχρι σήμερα.

Το χωρίο είναι μια προειδοποίηση προς όλους τους χριστιανούς.
Δεν αρκεί να ανήκουμε εξωτερικά στην Εκκλησία ή να έχουμε χριστιανική παράδοση.

Εκείνο που ζητά ο Θεός είναι:

ζωντανή πίστη,

μετάνοια,

ταπείνωση,

αγάπη,

υπακοή στο θέλημά Του.

Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε» (Φιλ. 2,12).